15 artykułów
Wyrok TSUE z grudnia 2021 r., który ustalił przełomową zasadę: jeśli linia lotnicza przesuwa godzinę startu DO PRZODU o więcej niż godzinę względem pierwotnej rezerwacji, traktowane jest to jak odwołanie lotu. Pasażer ma prawo do rekompensaty 250-600 EUR — nawet jeśli koniec końców wsiadł do samolotu i dotarł do celu.
Wyrok TSUE z grudnia 2021 r. (sprawy połączone C-146/20, C-188/20, C-196/20 i C-270/20), który rozstrzygnął kilka spornych kwestii dotyczących touroperatorskich rezerwacji lotów czarterowych. Potwierdzenie wystawione przez biuro podróży uprawnia do rekompensaty z EU 261 — nawet jeśli przewoźnik twierdzi, że nie zna tej rezerwacji.
Wyrok TSUE z czerwca 2020 r., który uznał, że zachowanie agresywnego pasażera — wymuszające awaryjne lądowanie lub usunięcie z pokładu — MOŻE stanowić okoliczność nadzwyczajną w rozumieniu rozporządzenia (WE) 261/2004. Przewoźnik musi jednak udowodnić, że podjął wszelkie rozsądne środki reroutingu.
Wyrok TSUE z 2017 r., który uznał, że uderzenie ptaka (bird strike) w samolot stanowi okoliczność nadzwyczajną w rozumieniu rozporządzenia (WE) 261/2004 — pod warunkiem, że przewoźnik wykaże podjęcie wszelkich rozsądnych środków zapobiegawczych.
Wyrok TSUE z 2010 r., który doprecyzował zakres limitu odszkodowania za zaginiony lub uszkodzony bagaż z Konwencji Montrealskiej (art. 22) — limit (obecnie ok. 1 519 SDR ≈ 1 800 EUR) obejmuje ŁĄCZNIE szkodę materialną i niematerialną.
Wyrok TSUE z lipca 2018 r., który ustalił, że „przewoźnikiem obsługującym" (operating carrier) w rozumieniu rozporządzenia (WE) 261/2004 jest przewoźnik faktycznie wykonujący lot — także wtedy, gdy samolot wraz z załogą jest wyleasingowany w trybie wet lease.
Wyrok TSUE z maja 2018 r., który potwierdził, że loty łączone w ramach jednej rezerwacji stanowią JEDNO jednolite świadczenie przewozowe — nawet jeśli odcinki obsługują różne linie i ostatni odcinek leci linia spoza UE. Pasażer może egzekwować EU 261 w każdym ogniwie łańcucha.
Wyrok TSUE z września 2015 r., który dodatkowo zacieśnił linię Wallentin-Hermann: nawet niespodziewana awaria komponentu samolotu, ujawniona poza normalnym cyklem konserwacji, NIE stanowi okoliczności nadzwyczajnej. Trybunał wyłączył kolejną pułapkę używaną przez przewoźników.
Wyrok TSUE z lutego 2013 r., który potwierdził, że dla rekompensaty z rozporządzenia (WE) 261/2004 liczy się opóźnienie w MIEJSCU PRZEZNACZENIA (final destination), a nie na pośrednim lotnisku przesiadkowym. Kluczowe dla lotów łączonych z jednym numerem rezerwacji.
Wyrok TSUE z 2013 r., który ustalił, że termin przedawnienia roszczeń z rozporządzenia (WE) 261/2004 określa prawo krajowe państwa członkowskiego. W Polsce jest to 1 rok od dnia lotu, w Hiszpanii 5 lat, w Niemczech 3 lata.
Wyrok TSUE z kwietnia 2018 r., który wyłączył tzw. „dziki strajk" załogi pokładowej z kategorii okoliczności nadzwyczajnych. Przewoźnik nie może uniknąć rekompensaty zasłaniając się masową niedyspozycją załogi po niepopularnej decyzji restrukturyzacyjnej.
Wyrok TSUE z 2009 r., który dał pasażerowi prawo wyboru, czy pozywać przewoźnika w sądzie lotniska wylotu czy lotniska przylotu — niezależnie od siedziby linii. Kluczowy dla praktyki sądowej w Polsce, gdy lot zaczynał się lub kończył w Warszawie, Krakowie, Gdańsku.
Wyrok TSUE z 2013 r., który potwierdził, że przewoźnik musi zapewnić posiłki, napoje i nocleg pasażerom nawet wtedy, gdy odwołanie lotu wynika z prawdziwej okoliczności nadzwyczajnej (jak chmura pyłu po wybuchu Eyjafjallajökull). Obowiązek opieki jest nieograniczony.
Wyrok TSUE z grudnia 2008 r., który wyłączył standardowe usterki techniczne samolotu z kategorii „okoliczności nadzwyczajnych" w rozumieniu rozporządzenia (WE) 261/2004. Przewoźnik nie może zasłaniać się awarią silnika ani błędem oprogramowania.
Przełomowe orzeczenie TSUE z 2009 r., które zrównało opóźnienie lotu o co najmniej 3 godziny z odwołaniem na potrzeby rekompensaty z rozporządzenia (WE) 261/2004. Bez tego wyroku rekompensata za opóźniony lot w UE nie byłaby możliwa.